Ester Naomi Perquin was in Heerlen
Ruim 1.200 leerlingen ontmoetten Ester Naomi Perquin tijdens het Poëziefestival van SCHUNCK en Collectief PANDA in vier steden.
SCHUNCK en Collectief PANDA organiseren Poëziefestival in vier steden
Het zit er weer op. En wat hebben we het goed gehad tijdens dit vijfde poëziefestival! Maar liefst op vier verschillende dagen zijn dichter en schrijver Ester Naomi Perquin en dichter Mahat Arab op bezoek geweest om met onze vierde- en vijfdeklassers te spreken over poëzie. Dit jaar vond het van oorsprong Heerlense festival, een samenwerking tussen SCHUNCK en Collectief PANDA, naast Heerlen en Sittard, ook plaats in Eindhoven en Maastricht.
Ester Naomi Perquin centraal tijdens het vijfde Poëziefestival
Deze editie stond in het teken van het werk van Ester Naomi Perquin, een dichter van formaat. Sinds haar debuut in 2007 publiceerde ze vijf bundels. In 2017 en 2018 was ze Dichter der Nederlanden en vorig jaar verscheen haar eerste roman, Tot alles in beweging komt.
Ruim 1.200 leerlingen in gesprek over poëzie en taal
De ongeveer 1200 leerlingen waren goed voorbereid op haar komst. Ze wisten al dat Ester haar eerste gedichten als gevangenisbewaarder achter tralies schreef en hadden hun vragen vooraf op sheets gezet. Dat leidde tot open en levendige gesprekken over taal, de gevangenis en boeven.
Natuurlijk hadden de leerlingen vragen over poëzie. Hoe is het om dichter te zijn? Waarom ben je dat eigenlijk? Ester beschreef haar plezier in taal. Ze beschreef ook de macht van taal. Als je de taal goed leert gebruiken, kun je veel bereiken in het leven. Zelfs in de gevangenis.
Tussen celdeuren en gedichten
Tijdens elke bijeenkomst kwamen ook herinneringen aan de gevangenis voorbij. Verhalen over boeven en bewaarders. Het dragen van een uniform op je tweeëntwintigste. Over elke dag gevangenen fouilleren. Duizenden cellen inspecteren. Bezoekers wegsturen als ze te laat binnen wilden komen. Ester vertelde wat meelopen doet, hoe het is om regels te volgen omdat het regels zijn. Soms vertelde ze over ontsnappingen, heel soms over piemels en vaak over de aard van de mens. Dat de meeste mensen goed zijn, ook van de duizenden gevangenen die ze leerde kennen. Je zou kunnen zeggen dat ze fouten hadden gemaakt, of op de verkeerde plek geboren waren. Al had ze hier en daar wel een echte slechte ontmoet. Eentje had een zonnebril. Over hem kun je lezen in Tot alles in beweging komt.
En dan: Michael van den Bogert maakte een film over het poëziefestival 2026. Als ik jou was, zou ik hem kijken. Dat kan hier.